แสดงกระทู้

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Topics - นันทนา

หน้า: [1]
1
เรียน กระทรวงยุติธรรม

15 พฤษภาคม 2563
 
  ข้าพเจ้านางสาวนันทนา กิมาบุตร เข้าทำงานที่โรงพยาบาลกันตัง เป็นพนักงานรายวัน ในระดับตำแหน่งพนักงานช่วยเหลือคนไข้ ประจำแผนกผู้ป่วยในพิเศษ ตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม 2560 ถึงวันสิ้นสุดการทำงานวันที่ 1 มีนาคม 2563 เป็นระยะเวลา 2ปี11เดือน15วัน
ข้าพเจ้าเข้าทำงานได้จากการเข้าสอบแข่งขันกับผู้สมัครกว่า 50 คน และดิฉันสอบติดเป็น 1 คน ในจำนวนคนที่รพ.รับคือแค่ 5 คน

  ในวันที่ 1 กพ. 2563 ข้าพเจ้ารู้สึกไม่สบายเนื่องจากท้องร่วงและอาเจียน ทำให้อ่อนเพลียและรู้ตัวว่าไม่สามารถไปทำงานในเวรเช้าวันพรุ่งนี้ได้ จึงใช้โทรศัพท์โทรหาหัวหน้างานเพื่อขอลาป่วยในวันพรุ่งนี้(2/2/63) หัวหน้ารับทราบถึงปัญหาแล้ว
ข้าพเจ้าจึงไม่ได้ไปทำงานในเวรเช้า วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 แต่มีโทรศัพท์โทรเข้ามาหลายสายจากพยาบาลประจำเวรเช้าว่า"ไม่มีพนักงานช่วยเหลือคนไข้คนใดมาขึ้นเวร และไม่มีใครทราบการขอลาในครั้งนี้" ข้าพเจ้าจึงโทรหาหัวหน้าและบอกว่าจะไปขึ้นเวรเอง แต่หัวหน้ากลับตะคอกและบอกว่า "ไม่ต้อง ไม่ต้องแล้ว จะโทรให้คนอื่นไปขึ้น และเวรนี้จะถือว่าเปนการขาดงาน" และหัวหน้าได้บอกว่า "ในวันพรุ่งนี้เวลา 15:00น. ให้ข้าพเจ้าไปพบหัวหน้าแผนกและหัวหน้าฝ่ายการบริบาล ที่ห้องฝ่ายการบริบาล เพื่อว่ากล่าวตักเตือน ในการขาดงานครั้งนี้"
   วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 ข้าพเจ้าไปตามนัดหมายของหัวหน้า และมีการเปิดประเด็นเหตุการณ์ครั้งนี้ โดยหัวหน้าบอกว่าเขา "ไม่ทราบว่าข้าพเจ้าจะลา" แต่ข้าพเจ้าคัดค้านด้วยการเล่าเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น ข้าพเจ้ายืนยันว่าได้โทรขอลาป่วยแล้ว และไม่ยอมรับในคำพูดของหัวหน้าที่ว่าเขาไม่ทราบ หัวหน้าจึงดุด่าว่ากล่าวหาว่าข้าพเจ้าเถียงเขา และบอกข้าพเจ้าว่า "เราคงอยู่ร่วมงานกันไม่ได้อีกต่อไป" บังคับข้าพเจ้าให้เซ็นใบลาออก แต่ข้าพเจ้าไม่ยอมเซ็น เพราะเห็นว่าการกระทำนี้ไม่ใช่ความผิดรุนแรงถึงขั้นไล่ออก และข้าพเจ้ายังไม่อยากออกเพราะรักในการทำงานและอยากทำงานต่อ
ข้าพเจ้าร้องขอโอกาสจากหัวหน้า และที่ผ่านมาไม่เคยกระทำผิดร้ายแรงต่อหน้าที่ ไม่เคยกระทำไม่ดีต่อคนไข้ ไม่เคยขาดงาน ไม่เคยได้รับข้อร้องเรียนที่ไม่ดีจากคนไข้
ข้าพเจ้าตั้งใจทำงานด้วยใจรัก แต่หัวหน้าไม่รับฟัง
หลังจากวันนั้นข้าพเจ้าก็ยังไปทำงานปกติในทุกๆวันตามตารางเวร และหัวหน้ายังไม่หยุดบังคับให้เซ็นลาออก แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เซ็นเอกสารอะไรใดๆเลย
  29 กุมภาพันธ์ 2563 ตารางเวรเดือนมีนาคมออก แต่ในใบตารางเวรกลับไม่มีชื่อข้าพเจ้าแต่อย่างใด ข้าพเจ้าสอบถามหัวหน้าว่าเกิดอะไรชึ้น "ข้าพเจ้าไม่มีเวรงานเนื่องจากสาเหตุใด? มีเอกสารการเลิกจ้างหรือไล่ออกหรือไม่?" หัวหน้ากลับให้คำตอบเพียง "ไม่รู้ค่ะ ไม่ทราบจริงๆ"[/i][/u]
  ข้าพเจ้าจำเป็นต้องออกจากงานโดยไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง ข้าพเจ้าไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงถึงกับไล่ออก พยายามร้องเรียนกรมแรงงานแต่กลับไม่รับเรื่องเพราะเป็นหน่วยงานรัฐ
  ข้าพเจ้าขึ้นทะเบียนคนว่างงานกับประกันสังคมก่ไม่ได้รับ เนื่องจาก รพ.กันตัง ส่งหนังสือราชการว่าข้าพเจ้า "ถูกไล่ออก" ข้าพเจ้าจึงรีบติดต่อไปยังหัวหน้าแผนกและหัวหน้าฝ่ายบริหาร เพื่อขอให้ส่งหนังสือเปลี่ยนแปลงการออกจากงานของข้าพเจ้า เพื่ออย่างน้อยๆข้าพเจ้ายังพอได้รับสิทธิจากประกันสังคม แต่กลับถูกปฏิเสธ
  จากการกระทำของผู้บังคับบัญชาที่กระทำต่อลูกน้องในการให้ข้าพเจ้าออกจากงานโดยไม่ทราบสาเหตุหรือเหตุผลที่สมควร ข้าพเจ้าจึงใคร่ขอความกรุณาขอความเป็นธรรมให้ข้าพเจ้าด้วย ขอให้ รพ.กันตังรับผิดชอบต่อความเสียหายและผลประโยชน์อันพึงได้รับแก่ข้าพเจ้าด้วย และขอให้พิจารณาการกระทำดังกล่าวของหัวหน้าแผนกผู้ป่วยในพิเศษ โรงพยาบาลกันตังด้วย ว่าเหมาะสมหรือไม่ และเพื่อให้เป็นกรณีตัวอย่างเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้กับคนอื่นๆในหน่วยงานอีก
ข้าพเจ้าขอให้กระทรวงยุติธรรมรับฟังและดำเนินการช่วยเหลือข้าพเจ้าด้วยค่ะ ข้าพเจ้ามีความเดือดร้อนจากการถูกกระทำดังกล่าวเป็นอย่างมาก ถึงแม้ข้าพเจ้าเป็นเพียงพนักงานรายวันที่ไม่สำคัญมากนักสำหรับรพ. ถึงแม้ตำแหน่งหน้าที่จะมีเงินเดือนเพียงน้อยนิดแต่เงินจำนวนนี้ข้าพเจ้าได้ใช้ในการเลี้ยงดูครอบครัวพ่อแม่และลูกๆที่ยังเล็กๆถึง2คน ข้าพเจ้าคิดจะฝากฝังตัวเองเพื่อได้ทำงานที่นี่ในระยะยาว ข้าพเจ้ารู้สึกหมดกำลังใจและรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากที่ความทุ่มเทกำลังแรงกายแรงใจในการทำงานของข้าพเจ้าถูกกระทำอย่างไร้ความเมตตาและไล่ข้าพเจ้าออกอย่างไร้เหตุผลอันสมควร
ข้าพเจ้าจึงส่งหนังสือร้องเรียนฉบับนี้มาเพื่อใคร่ขอความกรุณาและเมตตากับข้าพเจ้า และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าข้าพเจ้าจะได้รับความช่วยเหลือจากกระทรวงยุติธรรมค่ะ
ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง

นางสาวนันทนา กิมาบุตร
(ผู้ร้องเรียน)

หน้า: [1]